اگرمنتظرواقعي باشيم؛خويشتن خويش رابه گناه نمي آلاييم،

اگرمنتظرواقعي باشيم؛ جان خودرادرراه تو جان خودرادرراه تو،اي امام غايب؛بركف دست مي نهيم.

اگرمنتظرواقعي باشيم؛زمينه رابراي ظهورت آماده مي كنيم.

اگرمنتظرواقعي باشيم؛جزبه سلاح صلاح مجهز نمي شويم.

اگرمنتظرواقعي باشيم؛هرشب تاپگاه وهربامداد تاشامگاه،لب ودل وجان خويش رابارايحه يادونام

توعطرآگين مي سازيم.

اگرمنتظرواقعي باشيم؛هيچ واقعه اي نمي تواند ماراازتو جداكند.

اگرمنتظرواقعي باشيم؛تنها برسرآستان محبت تو مي ساييم وهيچ وقعي به ديگران نمي نهيم.

اگرمنتظرواقعي باشيم؛فرامين جانشين گران قدرت،ولي فقيه رابه جان مي خريم وتاكوي جانان به سرمي دويم

                                                                                    برگرفته ازآثاراستادجوادنعيمي

عصريك جمعه دلگير،دلم گفت بگويم بنويسم

كه چراعشق به انسان نرسيده است؟

چرا آب به گلدان نرسيده است؟

چرالحظه باران نرسيده است؟

...وهركسي كه در اين خشكي دوران به لبش جان نرسيده است،

         به ايمان نرسيده است.

وغم عشق به پايان نرسيده است.

بگو حافظ دل خسته زشيرازبيايدبنويسدكه هنوزم كه هنوزاست،

چرايوسف گمگشته به كنعان نرسيده است؟

چراكلبه احزان به گلستان نرسيده است؟

دل عشق ترك خورد،گل زخم نمك خورد،زمين مرد،

خداوند گواه است،دلم چشم به راه است؛ ودرحسرت يك پلك نگاه است.

ولي حيف نصيبم فقط آه است و همين آه خدايا برسد كاش به جايي؛

برسد كاش صدايم به صدايي...

عصراين جمعه دلگير وجود توكناردل هربيدل آشفته شود حس، توكجايي گل نرگس؟

به خداآه نفس هاي غريب توكه آغشته به حزني است زجنس غم وماتم،

زده آتش به دل عالم وآدم

مگراين روز وشب رنگ شفق يافته درسوگ كدامين غم عظمي

 به تنت رخت عزاكرده اي اي عشق مجسم كه به جاي نم شبنم

بچكدخون جگردم به دم از عمق نگاهت

نكندبازشده ماه محرم كه چنين ميزند آتش به دل فاطمه آهت

به فداي نخ آن شال سياهت

به فداي رخت اي ماه بيا،صاحب اين بيرق واين پرچم واين مجلس واين روضه واين بزم تويي؛

آجرك الله،عزيزدو جهان يوسف درچاه،دلم سوخته ازآه نفس هاي غريبت

دل من بال كبوترشده،خاكسترپرپرشده،

همراه نسيم سحري روي به فطرس معراج نفس گشته هوايي وسپس رفته به اقليم رهايي

به همان صحن وسرايي كه شما زائرآني

وخلاصه شود آياكه مرا نيزبه همراه خودت زير ركابت ببري

تابشوم كرب وبلايي؛ به خدا درهوس ديدن شش گوشه دلم تاب ندارد،

نگهم خواب ندارد شب من روزن مهتاب ندارد،

 همه گويندبه انگشت اشاره:مگراين عاشق بيچاره ي دلداده ي دل سوخته ارباب ندارد؟

توكجايي؟توكجايي شده ام بازهوايي...

گريه كن گريه وخون گريه كن آري كه هرآن مرثيه را خلق شنيده ست

شماديده اي آن راواگرطاقتتان هست كنون من نفسي روضه مقتل بنويسم؛

وخودت نيز مددكن كه قلم دركف من همچوعصا دركف موسي بشود

چون تپش موج مصيبات بلنداست.

 به گستردگي ساحل نيل بلند است.

...واين بحرطويل است وببخشيداگراين مخمل خون برتن تبدارحروف است

كه اين روضه ي مكشوف لهوف است.

عطش برلب عطشان لغات است وصداي تپش سطربه سطرش همگي موج مزن آب فرات است.

وارباب همه سينه زنان كشتي آرام نجات است؛

ولي حيف كه ارباب((قتيل العبرات)) است؛

ولي حيف كه ارباب ((اسيرالكربات))است؛

...ولي هنوزم كه هنوزاست حسين بن علي تشنه ياراست

          وزني محو تماشاست زبالاي بلندي،

الف قامت اودال همه هستي اودركف گودال و سپس آه كه؛((الشمر...))

خداياچه بگويم كه(( شكستند سبو را وبريدند))...

دلت تاب ندارد به خدا باخبرم ميگذرم ازتپش روضه كه خود غرق عزايي،

          تو خودت كرب و بلايي؛

قسمت ميدهم آقا به همين روضه كه درمجلس ما نيز بيايي،

          تو كجايي.... توكجايي....

                      اثربرادرعزيزسيد حميد برقعي

              كه درحضور مقام معظم رهبري قراعت گرديد

 

تقديم به عاشقان گل نرگس.التماس دعا

بي قرارتوام ودر دل تنگم گله هاست

         آه بي تاب شدن عادت كم حوصله هاست

                            مثل عكس رخ مهتاب كه افتاده در آب.

                                    دردلم هستي وبين من وتو فاصله هاست

 آسمان باقفس تنگ چه فرقي دارد

     بال وقتي قفس پرزدن چلچله هاست

                 باز مي پرسمت ازمسله ي دوري وعشق

                         وسكوت توجواب همه مسله هاست...

اي مدني برقع و مكي نقاب                  سايه نشين چند بود آفتاب

ما همه موريم و سليمان تو باش          ما همه جسميم و بيا جان تو باش

سكه تو زن تا امرا كم زنند                    خطبه تو خوان تا خطا دم زنند

تا تو زما روي نهان كرده اي                  خون به دل پير و جوان كرده اي

منتظران را به لب آمد نفس                   اي زتو فرياد به فرياد رس

حجت يزداني و  جان جهان                   مهدي موعود اي امام زمان

خانه مادري ما همه بيت الزهرا ست

يادتان باشد اگر تنگي دل غوغا كرد

مهدي فاطمه را ياد كنيد او تنهاست

هنوزم انتظار و انتظار است